Czas już

Czas już podejść i zobaczyć.

Czas wypuścić myśli swoje mogą tobie nie wybaczyć,

iż zamknięte bramy twoje.

One pełne są goryczy za przemienność twoich odczuć,

i nie ważne kto doń krzyczy,

nie potrzeba im twych modłów.

Czas już zajrzeć w głębię duszy i rozgarnąć śmieci życia,

Czy to ważne co cię wzruszy?

Przemijanie normą bycia.

Czas już przestać się czerwienić,

gdy cię inni oceniają,

chcesz i możesz wszystko zmienić w koło dźwięki świata grają.

Czas już dostrzec co jasnością,

co podniesie cię z popiołów,

czas obdarzyć się radością wyjść z szeregów swych mozołów.

Czas nie słuchać czarnych myśli,

które gonią, ogłupiają nie czekając co się przyśni,

wciąż cię pustką wypełniają.

Czas już trzymać w górze głowę swego życia dzierżyć berło,

twoje dłonie są gotowe,

zetrzeć w proch zła wszelkie ścierwo.

Ile lat przestrzeni wokół,

prostej siły przyciągania,

miast się chełpić łzą swą w oku i za cieniem się uganiać.

Każda myśl potęgę kryje,

ty ją tworzysz i wypuszczasz,

każda w dal mknie i wciąż żyje rzeczywistość swą wyłuszczasz.

Stwórz tablicę własnych pragnień i wdzięcznością ją pomaluj,

podziękowań moc niech stanie,

tu z twej wiary porcji paru.

Czas już odkryć własną wartość,

poznać siłę marzeń swoich,

dobrych ludzi - doń się garnąć,

dobrą myślą wszystkich stroić.

Dać im wszystko co pisane i co dane jest na tacy,

Dać wpierw sobie tę zachętę i sekretem się uraczyć.

A zasadą tu i teraz w przyszłość patrzeć nie do tyłu,

Życie daje szanse nieraz,

lecz nie zawsze w twoim stylu.

To co wczoraj w niebyt idzie i wartością swą nie świeci,

To co dzisiaj i co jutro,

twoją myślą w niebo wzleci.

( Autor: Zygmunt Jaworski )