Tego nie zmienię!

Drogą dni moich nadal wędruję.

I choć spojrzenie wciąż wokół snuję ciągle brakuje mi odniesienia

do mego wnętrza mego pragnienia.

Wyciągam dłonie mej nagiej Duszy którą w tym planie nic nie poruszy

lecz…

płynąc nocą po tamtej stronie pokona wszystko.

W tym planie tonie na obcej ziemi,

na tamtej siłą własną się mieni

i pokonuje świata przestrzenie nie chcę nic zmieniać

– i nic nie zmienię

lecz…

czuje Duszą owe spojrzenie - to początkowe tego nie zmienię,

i nie utrzymam blasku spojrzenia gdy je odwracasz ono się zmienia.

Gdy się oddalasz uciekasz bokiem

ono wciąż blednie

ja pod urokiem owego blasku zbieram promienie

– tego nie zmienię.

Czego nie zmienię pewnie zapytasz?

Czy Twoja Dusza tego nie chwyta?

Czy nie odczuwa za serca tchnieniem

owej tęsknoty zwanej pragnieniem

Wiedzy – Jedności,

Jedności – tchnienie?

Czy…

miast szamotać się w ciele swoim gdy ciało Twoje siły swe kroi

Ona w tym ciele szuka wytrwale Miłości.

Doznań ku własnej chwale własny Ideał składać z fragmentów

świata odmętów.

Drogą dni moich nadal wędruję.

Nie ciałem – Duszą pragnienie czuję by blask latarni coraz silniejszy

moje i Twoje troski pomniejszył.

Niech siłą swoją uleci w górę by płynąć w przestrzeń

– świat się pomniejszy,

w dole fizyczność szara zostanie tam same szumy

– tu piękne granie.

Za tym spojrzeniem - darem z Jedności wnętrze swe ściele zdobi umości

i…

tak rozświetli wnętrz naszych w blaski w radości falę

w śpiewy oklaski – nie ludzkie maski.

I nim dostrzeżesz co się wydarzy będziesz miał wszystko co pragniesz marzysz,

spokój i Miłość, Przyjaźń i Jedność,

barwną swą drogę świata odmienność

będziesz wciąż Wiedzę zbierał w swe dłonie,

i…

nim przeminą fizyczne błonie szeregi małych i dużych życzeń

mą Duszę wewnątrz ja tylko słyszę.

To Ona właśnie owe spojrzenie chwyciła niczym daru wspomnienie

i…

wciąż je skrywać będzie w swej dłoni

Duchowym sercu niczym w kobiercu myśli szlachetnych barwy ruczaju

Miłości czystej dobroci Raju.

(Autor: Zygmunt Jaworski)