Nie każdy kapitan jest Kapitanem.

Taki wniosek skrystalizował się, po dość wnikliwej obserwacji działania przedsiębiorstwa, jakim jest Dom Opieki Społecznej w Lubsku. Po zapoznaniu się z przedstawioną ofertą – jako laik – mógłbym stwierdzić, iż jest ok.

Zważywszy na fakt sytuacji wielu tego typu przybytków w Polsce, akurat to miejsce wydawałoby się w porządku. Tak można by sądzić po zapoznaniu się z przedstawioną na stronie ofertą.

Tak można by sądzić. To – jak sądzę dobre określenie – szkoda tylko iż na tym kończy się ta dobra ocena. Wydawałoby się, iż nie można oczekiwać wiele po państwowym Domu Opieki Społecznej, w konfrontacji z prywatnymi tego typu przedsiębiorstwami. Ale czy na pewno? Pomijając już ten fakt, iż DPS – prywatny, a DPS – państwowy. Czy dobrym osądem jest twierdzenie, iż nie można wymagać od Państwowego Domu Opieki Społecznej – wysokich standardów?

Dość długo obserwowałem i obserwuję nadal, wnikliwie analizując i porównując to co w internetowej ofercie – z tym co w rzeczywistości. Obserwuję dlatego, iż w tym właśnie miejscu przyszło zaistnieć mojej Mamie. Ma blisko osiemdziesiąt lat, i jest schorowana. To właśnie rzetelny argument ku temu, by obserwować, wnikliwie oceniać, jak i analizować to co dzieje się w tamtym miejscu, czyli w Domu Opieki Społecznej.

Obiektem zaadoptowanym do celów DPS w Lubsku, jest zabytkowy zamek będący niegdyś własnością prywatną. Lecz nie w tym problem. Problem w tym, iż to nie jest budynek od podstaw stworzony do celów DPS. To jest budynek zaadoptowany do tych celów. To jest bryła architektoniczna stworzona do celów prywatnego domu. I stąd wynika szereg problemów.

Budynek o kubaturze wnętrz bardzo wysokich, za to metrażowo dość małych. Przystosować taki kompleks do ściśle celów pomocowych i opiekuńczych nie jest łatwe – lecz czy nie możliwe? Jedno jest pewne. By przedsiębiorstwo działało, musi być odpowiedni Kapitan – Dyrektor. To nie może być Osoba bierna, ciągle szukająca argumentów przeciw, zaprzeczająca możliwości pokonywania trudności. W takim układzie to nigdy się nie uda.

Często powodem upadków takich miejsc, jest nieprawidłowy dobór kandydata na Dyrektora – Kapitana. Kandydat – Dyrektor musi cechować się niewątpliwie odwagą, cierpliwością, upartością w dążeniu do rozwoju, jak i kreatywnością. To ta właśnie Osoba prowadzi do rozwoju wszystkich i wszystko. Prowadzi do rozwoju całe przedsiębiorstwo – cały okręt. Ale i prowadzi do rozwoju wszystkich na pokładzie – własną załogę.

Zasadą uczciwego i konstruktywnego działania jest spełnienie dwóch warunków:

- Zapewnienie i rozwój warunków pracy, wyposażenia, modernizacji, wprowadzania innowacji technicznych.

- Zapewnienie odpowiedniej kadry pracowniczej.

Dopiero wtedy można rozmawiać o dyscyplinie, odpowiedzialności, obowiązkowości. Dopiero można oceniać. Jednakże jak można obarczać całkowitą odpowiedzialnością załogę, skoro samemu (a Dyrektor to czyni ), ją się dobiera – angażuje. Przecież to nikt inny jak Dyrektor typuje, rozmawia, sprawdza kwalifikacje i angażuje nowych pracowników. Zatem skoro później okazuje się, iż coś nie gra w ich kwalifikacjach – kto odpowiada?

W mojej ocenie zaobserwowałem wiele złamanych przepisów, wiele działań wbrew logice, wiele sytuacji do zmiany. Czyja to wina? Myślę, że za mało tu działania Dyrektora. DPS jest specyficznym przedsiębiorstwem, które musi się rozwijać, modernizować, ulepszać swoje wyposażenie. Wszystko to po to, by ludziom tam mieszkającym musi być lepiej.

Rozumiem, iż wiele zależy od możliwości finansowych – ale i wiele kwestii można poprawić organizacyjnie. Nie wszystko wymaga nakładów pieniężnych. Jednak rażącym naruszeniem struktury pracowniczej w DPS Lubsko jest zbyt mała ilość zatrudnionych tam osób. Obojętnie jaką grupę pracowniczą wziąć pod uwagę, wszędzie jest to żart z zatrudnienia i potrzeb DPS.

Grupy pracownicze występujące w DPS to:

1. Grupa pracownicza – pielęgniarki.

2. Grupa pracownicza – opiekunki.

3. Grupa pracownicza – pokojowe.

4. Grupa pracownicza – rehabilitacja.

5. Grupa pracownicza – portierzy.

6. Grupa pracownicza – techniczna.

7. Grupa pracownicza – porządkowi.

8. Grupa pracownicza – naprawa sprzętu ortopedycznego.

To grupy mający logiczny byt w takim przedsiębiorstwie jak DPS. Jednak każda z tych grup – to zbyt mała liczba pracowników. Grupa techniczna raczej w ogóle nie istnieje – a jednak Kierownik techniczny jest – absurd. Pracowników porządkowych praktycznie nie ma. Pracowników do naprawy sprzętu ortopedycznego – nie ma. Portierzy miast pilnować ściśle swoich obowiązków, pozostawiają otwartą bramę, i czynią prace porządkowe na terenie DPS.

To wszystko świadczy o tym, iż organizacja w tym przedsiębiorstwie niemal nie istnieje. Kierownik działu leczniczo – terapeutycznego nie może w pełni zająć się w pełni własnymi obowiązkami, gdyż sam nie jest w stanie wyczarować kwestii leżących w gestii Dyrektora. A zbyt mała liczba Osób zatrudnionych w poszczególnych grupach pracowniczych – nie jest w stanie w pełni wywiązywać się ze swoich obowiązków.

Zasadą dbającą o zdrowe działanie przedsiębiorstwa to:

Chcesz wymagać – wymagaj od siebie w pierwszej kolejności.

Zatem w tym konkretnym przypadku, pilną sprawą jest:

1. Modernizacja całości przedsiębiorstwa DPS.

2. Przystąpienie do programu Szwajcarskiego.

3. Zwiększenie ilości zaangażowanych pracowników.

4. Zwiększenie nakładu na szkolenia, i programy terapeutyczne.

5. Poprawa życia i bytu mieszkańców DPS Lubsko / Zamkowa.

Wniosek również nasuwa się wobec Starostwa w Żarach, które winno wnikliwie zbadać sprawę, jak i wesprzeć wszelką pomocą i wsparciem – jak urzędowym tak finansowym. Gdyż tu chodzi o ludzi żywych / starszych, schorowanych, wiekowych. Uważam iż ludzie to nie zużyte komody, które można wstawić na strych – gdy są niepotrzebne. To przykre, iż takie sytuacje nadal się zdażają mimo dwudziestego pierwszego wieku. Wstyd mości włodaże.