Marzenia

Marzenia fruną w zmysłów miraże,

gdzie jest ta jedna?

Czy wy ją macie?

Ta młoda, piękna i pełna wrażeń, gdzie odfrunęła?

Czy wy ja znacie?

W co się zmieniła, kto mi ją zabrał?

Kto zniszczył, zdeptał

a potem szydził?

I tylko w sercu bolesna zadra siedzi i krwawi…

Przez podłych ludzi.

Słuchaj człowieku, co ufasz ludziom!

Czy przemyślałeś

tę swą zamianę?

Czy tamta warta co ciebie łudzi?, złudną wartością…

W Twą twarz wylaną?

Przecież to fikcja zupełna! Uwierz!

Źródło obłudy,

co mami i kusi,

Taka co umie tylko rzec „mówię”, do złudnych wizji…

Ciebie przymusi.

Czy ty nie widzisz, tego co tracisz?

Tego co w życiu

może ci pomóc?

Tą czystą przyjaźń co radość da ci. W ciemności drogę…

wskaże do domu.

Wciąż nie doceniasz takiej Przyjaźni

Nie zauważasz jej

obok siebie,

przy sobie trzymasz tamtą, co drażni, twe ludzkie „ego”…

każdym sposobem.

Więc idź z nią dalej! Niech ciebie mami!

Niech ciebie kusi,

fałszem, mirażem.

W zamian to ona cię szybko zrani, bo twa naiwność…

Jest celem dla niej.

( Autor: Zygmunt Jaworski )