Natura

Każda z pór roku urok ma wielki,

trzeba by chęci by to zobaczyć,

z czterech pór każda przepych ma wszelki,

przykro by było to wszystko stracić.

W mieszkaniu ładnie jest i wygodnie,

ekran nam szklany gada i gada choć…

to być może nie będzie modnie, w leśne ostępy wyjść też wypada.

Wiosną gdy ciepło odczuć się daje,

wszystko się budzi do życia wielce,

słońce swe ciepło światu wciąż daje

w zamian dla oczu widoki piękne.

Drzewa się budzą, zwierzęta także,

nawet i ludzie żywsi się stają, choć…

chłody jeszcze i deszczem marze, wszyscy na świecie lepiej się mają.

Latem gdy wszystko skąpane w słońcu,

kwiaty wokoło kwitną na łąkach,

Barwną paletą świat migoczący,

wszystko zakwitło co było w pąkach.

I woń przeróżna zewsząd się snuje,

ocean barwy mnoży swe dzieło, i tylko…

serce się w tym lubuje, i wszystko w górę wciąż by się pięło.

Jesienią drzewa kończą swą pracę,

deszcz gęsty liści spada nie mały,

wszystko co żyje biega i skacze,

buduje, tworzy dziełem wspaniałym.

Trzeba coś skończyć by zacząć znowu,

czynności milion wciąg czasu włączyć, by…

mieć swój udział w dziele tym całym, i dać początek by znów coś skończyć.

Zima to pora ponura wielce,

mroźna i biała czasami bywa.

Lecz i ta zima trzyma swe lejce,

Bezkresnym płaszczem wszystko okrywa.

Można w niej dostrzec morze brokatu,

co bieli iskry milionem błyska, i dostrzec…

czystość na każdym stoku, i wciąż podziwiać to piękno z bliska.

( Autor: Zygmunt Jaworski )