Przyjaciel

Jest ktoś daleko nad wyraz bliski

postać spokojna, oczy wciąż smutne

i nic nie znaczy wygląd nas wszystkich,

niepokój w duszy myśli wciąż ufne.

Często się śmieje chwilą radosną

choć dusza płacze, dusza aż krzyczy

dajcie mi promień światła tak jasny!

Weźcie ode mnie ciemność goryczy.

Nie raz gdy sam jest gdy chwila martwa

temat urywa się, pryska myśl wtóra

żal bije z oczu lecz wielki start ma

bo jego mądrość ludzka natura.

On Przyjacielem mógł by być dobrym

miano do wzięcia, czy warto zwlekać?

Za tę prawdziwą wiele sam dał bym,

na taką właśnie warto poczekać.

Gdy więc na drodze swej mijasz człeka

który samotnie drepta pomału,

przystań i pomyśl chwila wciąż czeka

szczypty uwagi by się przydało.

Wciąż rozważając w duszy mej często

widzę uczucia w tej ludzkiej głuszy,

nad cichą myślą i każdym cierpieniem,

prawdziwy człowiek tylko się wzruszy.

( Autor: Zygmunt Jaworski )